Ikony (obrazy religijne, zwłaszcza w tradycji wschodniego chrześcijaństwa) można podzielić według tematyki oraz stylu / szkoły malarskiej.
Ikony Chrystologiczne (Chrystusa)
Przedstawiają Jezus Chrystus w różnych ujęciach teologicznych:
Ikony Maryjne (Bogurodzicy)
Przedstawiają Maryja w różnych typach ikonograficznych:
Ikony Świętych
Przedstawiają pojedynczych świętych lub grupy:
Ikony świąteczne (ikony wydarzeń)
Przedstawiają sceny z historii zbawienia i kalendarza liturgicznego:
Często tworzą zestaw tzw. dwunastu wielkich świąt (Dodekaorton).
Ikony narracyjne
Ikony bizantyjskie
Związany z Cesarstwo Bizantyjskie i miastem Konstantynopol.
Cechy:
Ikony ruskie
Rozwijał się na Rusi Kijowskiej i w Moskwie. Najwybitniejszy twórca: Andriej Rublow (autor słynnej „Trójcy”)
Cechy:
Ikony greckie (postbizantyjskie)
Kontynuacja tradycji bizantyjskiej po upadku Konstantynopola. Szczególnie rozwinięty na:
Ikony bałkańskie
Rozwijany w Serbii, Bułgarii, Rumunii.
Cechy:
Ikony koptyjskie
Związany z Kościołem egipskim.
Cechy:
Styl zachodni (inspirowany ikoną)
W Kościele katolickim po średniowieczu ikona ustąpiła miejsca malarstwu realistycznemu (renesans, barok), ale współcześnie obserwuje się powrót do tradycyjnej techniki ikonopisarskiej.
Ikony na ziemiach dawnej Rzeczypospolitej (styl rusko-polski)
Powstawały na terenach dzisiejszej:
Były tworzone przez malarzy prawosławnych i greckokatolickich, ale w obrębie państwa polskiego.
Cechy charakterystyczne: