Ikona Matka Boża z Guadalupe

Ikona Matka Boża z Guadalupe

Ocena:

5/5 | 1 głosów

Ikona Matka Boża z Guadalupe
Wykonanie: Ikona pisana ręcznie
Deska: Deska lipowa, ręcznie robiona, niesymetryczna. Dłuższe wymiary: 17 x 34 cm
Technika: lewkas, tempera jajowa, złoto 24 ct

 

Ikona została napisana ręcznie na desce lipowej ,niewymiarowej również indywidualnie  wyciętej , dlatego jest niesymetryczny kształt. 

Deskę pokryto warstwą kleju króliczego , płótna  oraz 12 warstw kredy szapmańskiej połączonej z klejem kostnym zwierzęcym.Następnie wykonano rysunek i położono malaturę ( pigment z naturalnej ziemi oraz utartych kamieni połączonych z kurzym żółtmiem oraz białym winem lub octem ) . Dzięki zastosowaniu naturalnych barwników ( po zawerniksowani ikony) kolory w ikonie nigdy nie zbledną . 

Ikona została napisana zgodnie z rytem ikonograficznym zachowując pełną procedurę połączoną z modlitwą podczas jej tworzenia. 

 

 

Matka Boża z Guadalupe – katolicki tytuł Marii z Nazaretu która  objawiła  się Aztekowi św. Juanowi Diego Cuauhtlatoatzinowi na wzgórzu Tepeyac, obecnie w granicach miasta Meksyk. Informację mówią ,że  w ostatnim dniu objawień, 12 grudnia 1531 roku dojść miało do powstania obrazu Matki Bożej z Guadalupe. Jest to najstarsze objawienie maryjne oficjalnie uznane przez Kościół katolicki 

Od 1999 „Najświętsza Maryja Panna z Guadalupe” czczona jako Patronka Ameryki Południowej i pułnocnej . 12 grudnia w Kościele kKatolicjkim jest  Wspomnienie liturgiczne Najświętszej Maryi Panny z Guadalupe 

Obraz wykonany na płótnie z agawy wizerunek ma  wymiary195 × 105 cm i przedstawia Maryję w postawie stojącej. Ubrana jest w tunikę koloru różowego, spiętą pod szyją broszką, przepasana szarfą w talii i przyozdobiona kwiatami. Okryta jest ponadto płaszczem w kolorze błękitnym, ozdobionym gwiazdami. Według niektórych interpretacji obraz jest skierowany do rdzennej ludności Meksyku poprzez uchwycenie obrazowego języka religii przedchrześcijańskiej. 

OBJAWIENIA 

Opis objawienia z 1531 został zawarty w dziele Nican Mopohua autorstwa Antonio Valeriano. Tekst ten powstał w połowie XVI w. Według Nican Mopohua, biskup Juan de Zumárraga nie dowierzając relacjom Juana Diego o ukazaniu się mu Maryi na wzgórzu Tepeyac oraz jej życzeniu, by na nim została zbudowana świątynia ku jej czci, domagał się przekonującego dowodu potwierdzającego prawdziwość jego relacji. Maryja przyjęła to wyzwanie i poleciła Diego przyjść następnego dnia, wspiąć się na wzgórze i zerwać kwitnące tam kwiaty. Kiedy ten to uczynił, Maryja sama ułożyła te kwiaty w wiązankę i ukrytą pod osłoną tilmy poleciła mu zanieść ją do biskupa. Kiedy Juan Diego zjawił się w rezydencji biskupa i odsłonił tilmę, kwiaty wypadły na podłogę, a na tilmie biskup ujrzał niezwykły obraz Maryi, przed którym upadł na kolana i ze łzami skruchy przepraszał Maryję za swe niedowierzanie.

Świadkami tego wydarzenia mieli być także tłumacz biskupa, Juan Ganzalez, oraz biskup Santo Domingo Ramirez y Fuenleal, jako gość biskupa Zumarragi. Wizerunek ten zobaczyli także wszyscy obecni w rezydencji biskupa. Wkrótce dowiedzieli się o tym niezwykłym wydarzeniu mieszkańcy miasta, a z biegiem czasu coraz szersze rzesze Indian. Biskup zatrzymał ten wizerunek na tilmie u siebie w kaplicy domowej, a w kilkanaście dni potem, w uroczystej procesji przeniósł go 24 grudnia do kaplicy wybudowanej w pobliżu wzgórza Tepeyac, spełniając życzenie Maryi.